Arena XXIX — Sonraki

Genç kadın defterini dizlerinin üzerinde tutuyordu.

- "Sonlara doğru yine annesinden bahsetmeye başladı," dedi. "Ama her seferinde aynı yere geliyor. Annesine kızgın olduğunu söylüyor, sonra hemen onu savunmaya başlıyor."

Defterindeki birkaç satıra göz attı.

- "Bir ara ağlamaya başladı. Bir şey söylemedim. Biraz bekledim. Sonra gözyaşlarının sesi olsaydı ona ne söyleyeceğini sordum."

Süpervizörü başını hafifçe salladı.

- "Peki ne dedi?"

- "Önce bilmiyorum dedi. Sonra yalnız hissettiğini söyledi. Ama bunu söyler söylemez annesinin çektiği zorluklardan bahsetmeye başladı."

Genç kadın konuşmaya devam etti. Danışanın kullandığı kelimeleri, sustuğu yerleri ve birkaç kez aynı cümleye nasıl geri döndüğünü anlattı.

Süpervizörü bir süre onu dinledi.

- "Peki tüm bunlar sırasında sen ne hissettin?"

Genç kadının omuzları hafifçe gerildi.

Birkaç saniye sustu. Defterine baktı.

- "Bence danışan aslında..."

- "Danışanı sormadım."

Başını kaldırdı.

Süpervizörü ona bakıyordu.

Genç kadın elindeki kalemi parmaklarının arasında çevirdi.

- "Bilmiyorum."

Odadaki saate baktı. Görüşmenin bitmesine birkaç dakika kalmıştı.

- "Hiç düşünmedin mi?"

- "Seans sırasında hayır."

Süpervizörü önündeki kâğıda not aldı.

- "Peki ya şimdi?"

- "Bilmiyorum."

Süpervizörü defterini kapattı.

- "Haftaya buradan devam ederiz."

Genç kadın başını salladı. Eşyalarını topladı ve odadan çıktı.

Koridorda birkaç öğrenci daha bekliyordu. Merdivenlerden aşağı inerken durdu. Defterini açtı.

Notlarını aldığı sayfaya birkaç saniye baktı.

Sonra sayfayı çevirdi.

Bir sonraki danışmanı için aldığı notları okumaya başladı.