Arena serisi · 72/72 ·

Arena LXXII — Böyle İyi mi?

Hastanenin kadın doğum bölümüne çıktıklarında çantayı omzundan indirip boş sandalyelerden birine bıraktı. Karısı danışmadaki görevliye kimliğini uzatıyordu.

Kayıt işlemlerinin ardından bir hemşire yanlarına geldi.

— "Sancılarınız ne zamandır devam ediyor?"

— "Birkaç saattir."

— "Suyunuz geldi mi?"

— "Hayır."

— "Bebeğin hareketlerini hissediyor musunuz?"

— "Evet."

Hemşire karısını muayene için içeri aldı. Çantayı yeniden omzuna takıp peşlerinden yürüdüğünde hemşire onu durdurdu.

— "Siz bekleyin. Birazdan çağıracağız."

Koridordaki sandalyelerden birine oturdu. Telefonundan saate baktıktan sonra çantayı ayaklarının yanına koydu.

Bir süre sonra hemşire kapıda göründü.

— "Eşinizin yanına geçebilirsiniz."

— "Teşekkür ederim."

İçeri girdiğinde karısı yatağın kenarında oturuyordu. Onu görünce gülümsedi.

— "Sonunda geldin."

— "Nasıl oldun?"

— "İyiyim. Doğum başlamış ama biraz daha vakit varmış."

Yanına yaklaşıp elini tuttu.

Bir süre sonra gelen ebe onları tek kişilik bir doğum odasına götürdü. Çantayı koltuğun yanına bırakıp su şişesini çıkardı.

— "Biraz su içer misin?"

— "Olur."

Kapağını açıp şişeyi uzattı. Karısı birkaç yudum içtikten sonra geri verdi.

— "Burada mı kalacağız?"

— "Evet, doğum burada olacakmış."

— "Güzel. Bir daha yer değiştirmek istemiyorum."

Gülümseyip şişeyi masaya bıraktı.

İlk saatlerde karısı zaman zaman odanın içinde yürüdü. Sancılandığında durup yatağın kenarına tutunuyor, geçtikten sonra yeniden hareket ediyordu. Birkaç kez sırtına bastırmasını istedi. Elini gösterdiği yere koyup ne kadar bastırması gerektiğini sorarak ona yardımcı oldu.

Saatler ilerledikçe karısı daha az konuşmaya başladı. Yürümeyi bırakıp yatağa uzandı. Ebe belirli aralıklarla kontrollerini yapıyor, doğumun ilerlediğini söylüyordu.

Telefonuna baktığında düşündüğünden çok daha fazla zaman geçtiğini gördü.

Karısı elini uzatınca telefonu bırakıp başucuna geçti.

— "Çok yoruldum."

— "Biliyorum."

— "Bir an önce bitsin artık."

— "Az kaldı."

Karısı ona baktı.

— "Söylemesi kolay."

— "Evet, haklısın."

Kadın hafifçe gülümsedi. Başını yeniden yastığa bıraktı.

Bir süre sonra ebe tekrar geldi. Kontrolün ardından doğumun son aşamasına yaklaştıklarını söyledi. Hazırlıkların ardından diğer sağlık görevlileri de odaya girdi.

Karısının başucunda kaldı. Ebe ne zaman ıkınması gerektiğini anlatırken kadın elini sımsıkı tutuyordu. Her sancının ardından biraz soluklanıyor, sonra yeniden bütün gücüyle ıkınıyordu.

Bir ara yüzüne baktı. Alnından ter akıyordu. Boştaki eliyle saçlarını geriye aldı.

— "Biraz daha," dedi ebe.

Karısı yeniden ıkındı. Birkaç saniye sonra bebeğin ağlamasını duydu.

Ebe bebeği kaldırıp gösterdi. Küçük kollarını hareket ettiriyor, ağlamaya devam ediyordu.

Karısına baktı. Kadının gözleri bebeğin üzerindeydi.

Bebeği kısaca kontrol ettikten sonra annesinin göğsüne yerleştirdiler. Karısı kollarını onun etrafına getirdi.

Yatağın yanına biraz daha yaklaştı. Bebeğin gözleri kapalıydı, yüzü buruşuktu. Başında ince, ıslak saçlar vardı.

Karısı bebeğin başına hafifçe dokundu.

— "Baksana."

— "Çok güzel."

Kadın başını kaldırıp ona baktı.

— "Saçları varmış."

— "Evet. Hem de bayağı. Babasına çekmiş."

Bir süre bebeği birlikte izlediler.

Karısının alnındaki saçları geriye aldı.

— "Sen nasılsın?"

— "Çok yoruldum."

Biraz soluklandı.

— "Ama iyiyim."

Eğilip alnından öptü.

— "Sen de kucağına almak ister misin?"

— "Ben mi? Şey, ee, olabilir."

Kollarını uzattı. Karısı bebeği dikkatlice ona verdi.

Başını eğip yüzüne baktı. Bebek hafifçe kıpırdayınca kollarını biraz daha sıkı tuttu.

Karısına döndü.

— "Böyle iyi mi?"

Kadın gülümsedi.

— "Bana mı soruyorsun?"

Ebe bebeğin başını destekleyen elini kontrol etti.

— "Gayet iyi."

Oğluna yeniden baktı. Gözünün kenarından bir damla yaş süzüldü.

Karısı elini uzatıp yanağını sildi.