Arena XXXVIII — Bekle

Annesiyle salonun ortasında oturuyordu.

Önlerinde renkli tahta bloklar vardı. Bir süredir kule yapmaya çalışıyorlardı. Kule her yükseldiğinde yana doğru eğiliyor, annesi elini uzatıp kuleyi düzeltiyordu.

Çocuk güldü.

— "Hadi anne, bir tane daha koyalım."

Annesi yerdeki bloklardan birini aldı.

— "Bence bu son olsun. Yoksa devrilecek." — "Hayır anne."

Annesi bloğu kulenin üzerine koymak üzereyken salonun kapısından bir ses geldi.

— "Hadi kızım!"

İkisi de başını çevirdi.

Dedesi kapıda duruyordu.

— "Geç kalıyoruz."

Annesi oğluna baktı. Sonra dedesine döndü.

— "Bir dakika baba. Bitirmek üzereyiz."

Dedesi bir süre bekledi.

— "Hadi kızım. Sonra bitirirsiniz."

Annesi ayağa kalktı.

Tahta blok hâlâ elindeydi.

Çocuk önce kuleye, sonra annesine baktı.

— "Ama anne!"

Annesi dönüp ona baktı.

— "Birazdan koyarız oğlum."

Dedesi yürümeye başladı.

Annesi de arkasından gitti.

Çocuk birkaç saniye olduğu yerde oturdu. Sonra ayağa kalktı.

— "Ben de geleyim."

Annesi durdu.

— "Sen burada bekle oğlum. Senin gelmen gerekmiyor." — "Ama anne!"

Dudaklarını büzdü.

Arkalarından yürümeye başladı.

Salonun kapısından çıktığında koridor eskisinden daha uzundu.

Annesiyle dedesi yürümeye devam ediyorlardı.

Arkalarından koşmaya başladı.

Aralarındaki mesafe değişmiyordu.

— "Anne!"

Annesi arkasına baktı.

Elindeki tahta blok hâlâ duruyordu.

Dedesi yürümeye devam etti.

Annesi yeniden önüne döndü.

— "Dede!"

İkisi de durmadı.

— "Dedeciğim, annemi bekle!"

Annesi yeniden arkasına baktı.

Bu kez durdu.

Çocuk ona doğru koşmaya devam etti ama bir türlü yaklaşamıyordu.

Annesi elini ona doğru uzattı.

Çocuk da elini uzattı.

Parmakları birbirine yaklaşmıştı.

Birden büyük bir gürültü duydu.

Gözlerini açtığında oda karanlıktı.

Eli hâlâ havadaydı. Kolunu kendine doğru çekti.

Bir süre kıpırdamadan yattı. Yağmur cama vuruyordu.

Elini karnına götürdü.