Arena XIX — Her Zaman

"Neden ağlıyorsun şimdi? Ağlamanın kime ne faydası var? Ben de her şeyi kendi isteğimle yapmıyorum. Bazı şeyleri istemesek de yapmak zorundayız," dediğini duydu babasının.

O sırada yanaklarındaki ıslaklıkla yağmur birbirine karıştı.

- "Ama baba, neden?"

- "Kızım, onlar senin deden ve babaannen. Onları görmemiz gerekiyor."

- "Ama baba, ben sadece evde kalmak istemiştim."

- "Olmaz kızım, evde tek kalamazsın."

- "Neden baba?"

- "Neden olacak? Çünkü çok küçüksün."

- "Ama baba..."

Babası sert bir bakış attı.

- "Bizimle geleceksin dedim. Sen her zaman gelirsin. Bu konu burada kapanmıştır."

- "Peki baba..." dedi gözündeki yaşları silerek.

Annesine baktı. Annesi yalnızca başını sallayarak babasını onayladı.

Arabaya bindiler. Babası arabayı çalıştırmadan önce derin bir nefes verdi. Bunu görünce babasına döndü:

- "Baba, sen de istemiyor musun?"

- "Hayır kızım, istemiyorum."

- "O zaman neden gidiyoruz ki?"

- "Çünkü gitmek zorundayız kızım."

- "Peki baba..."

Araba yolculuğu sessizce tamamlandı. Eve girmeden önce babası kızına döndü:

- "Bana sorduğun soruları dedeye de sormak yok, tamam mı? Aramızda küçük bir sır olsun."

- "Neden ki baba?"

- "Daha sonra anlatırım ama şimdi aramızda kalması gerekiyor, tamam mı?"

- "Peki baba."

Eve vardıklarında dedesi onları kapıda karşıladı ve kızı kucakladı. Ardından babasına dönerek sert bir ses tonuyla:

- "Geç kaldınız. Neden torunumu görmemi bu kadar geciktirdin?" dedi.

- "Yağmur vardı baba," diye yanıtladı.

- "Bir dahakine daha erken çıkın," dedi.

- "Ama dede..." dedi kız araya girerek.

Tüm gözler bir anda üzerine döndü.

O anda uykusundan uyandı.

Etrafına bakındı. Ev sessizdi. Yanında eşi uyuyordu. Birkaç saniye nefesini toparladı. Başucunda duran okuma lambasını yaktı. Rüyalarını not etmek için kullandığı defteri ve kalemi aldı, hatırladıklarını yazdı.

Defteri ve kalemi yerine bırakıp lambayı kapattı. Tekrar yatağa uzandı.

Eşi uykusunda ona doğru dönüp kolunu beline doladı.